Τον τελευταίο καιρό πολλά πράγματα ακούγονται σε σχέση με την οικονομική κρίση. Η επίδραση της, όμως, στον ψυχοσυναισθηματικό κόσμο των παιδιών αποτελεί ένα στοιχείο που θα έπρεπε να συνταράσσει όλους όσους ασχολούνται με παιδιά: γονείς, δασκάλους, γιαγιάδες-παππούδες.
Τα κρούσματα ασιτίας παιδιών αποτελούν καθημερινότητα, καθώς παράλληλα εμφανίζονται πολλά ψυχοσωματικά συμπτώματα. Υπάρχει μεγάλη έξαρση σε κρίσεις πανικού, αγχώδεις διαταραχές, οι οποίες ακολουθώνται από πληθώρα συμπτωμάτων (πονοκέφαλοι, δύσπνοια, ταχυκαρδία, ζαλάδα, τάση λιποθυμίας, τρόμο χεριών, έλλειψη συγκέντρωσης, μείωση επίδοσης στο σχολείο).
Επίσης, η βία κι η επιθετικότητα αποτελούν βαρυσήμαντη πραγματικότητα που δεν θα μπορούσε να αγνοηθεί. Πολλά είναι τα περιστατικά που αναφέρονται στα σχολεία της αρπαγής κολατσιού ή χρημάτων από συμμαθητές.
Επιπρόσθετα, η δυσάρεστη οικονομική κατάσταση διέπεται από υπερένταση, φωνές, διενέξεις και διαμάχες μέσα στην οικογένεια, οι οποίες προκαλούν κατάθλιψη, στενοχώρια, μελαγχολία. Με αποκορύφωμα την μείωση αυτοπεποίθησης, αυτοεκτίμησης, αυτοσεβασμού στα μικρά παιδιά, τα οποία δεν βρίσκονται στην θέση να διαχειριστούν αποτελεσματικά την δυσάρεστη κατάσταση στην οποία υποβάλλονται .
Η αντίδραση των γονιών στην γενικότερη δυσάρεστη κατάσταση αποτελεί κομβικό σημείο για την ψυχοσυναισθηματική κατάσταση των παιδιών. Θα ήταν εποικοδομητικό να εστιάσουμε στην πληροφόρηση και ενημέρωση των παιδιών χωρίς υπερβολικές αντιδράσεις αλλά και ανάλογα με την ηλικία του παιδιού. Δεν μπορούμε ως γονείς και ως ενήλικες να ωθήσουμε τα παιδιά μας σε μία βάλτωση συναισθημάτων κι έλλειψης οραμάτων, γιατί ας μην ξεχνάμε ότι θέλουμε το καλύτερο για τα παιδιά μας και σίγουρα το καλύτερο δεν βρίσκεται στα υλικά αγαθά, αλλά στην μεταφορά και μεταβίβαση θετικών και υγιών συναισθημάτων, που διέπουν τις ισορροπημένες και ψυχικά υγιείς σχέσεις.
Κυριότερα, ως γονείς να θυμάστε ότι τα παιδιά που μεγαλώνουν σε κλίμα εμπιστοσύνης και ασφάλειας αναπτύσσουν την ικανότητα διαχείρισης συναισθημάτων και αντιμετώπισης δύσκολων καταστάσεων. Γιατί , ακόμα, και μέσα από την κρίση δημιουργούνται ισχυροί δεσμοί μεταξύ των μελών και η οικογένεια μένει ενωμένη. Όλοι μαζί μπορούμε να γίνουμε μία γροθιά, αναπτύσσοντας το αίσθημα της κοινότητας και της αλληλεγγύης.
Δημοσίευση σχολίου